Het verhaal van “Het peukenmeisje”

 In By the Ocean we Unite Blog, Stories from the field

– English below

Het is altijd leuk om te horen dat onze acties mensen inspireren. Zeker als dat leidt tot mooie initiatieven die weer vele anderen inspireren, zoals dat het geval is bij Bernadette Hakken. Bernadette werd geïnspireerd op de beach cleanup bij de finish van de Volvo Ocean Race in Scheveningen. Tegenwoordig zorgt ze als ‘het Peukenmeisje’ voor landelijke aandacht voor zwerfpeuken. Het bevlogen lid van het Plastic Peuken Collectief deelt haar verhaal:

“Het peukenmeisje” Bernadette Hakken

‘’Op 30 juni 2018 waren mijn man en ik in Scheveningen voor de finish van de Volvo Ocean Race. Het programma begon die dag met een beach cleanup, georganiseerd door ‘By the Ocean we Unite’ en ‘TrasUre Hunt’. Omdat wij het onderzoek van de boten naar de plastic soep in de zee hadden gevolgd, leek het ons nuttig, maar ook leuk om hieraan mee te doen. De eerste 100 meter vonden we niets, want de schoonmaakmachines waren net over het strand heen geweest. Maar ja, die lege tas begon te prikkelen, dus keken we beter en nog een beetje beter. En toen zagen we het plastic pas liggen. Vele kleine stukjes; scheepstouw, dopjes en visnet, maar vooral peuken. Alle vondsten werden netjes geregistreerd en ingeleverd in de tent. Daar werd ons een en ander verteld over zwerfafval en plastic soep. Wat bij mij bleef hangen was het verhaal van de peuken. Tot dan toe had ik mij nooit zo afgevraagd wat peuken eigenlijk zijn, maar op het strand werd ik geconfronteerd met de ellende die peuken in het milieu veroorzaken. En toen kwam de cruciale vraag: “Wat ga jíj komend jaar doen om de plastic soep te verminderen?” Spontaan zei ik dat ik peuken ging rapen en dat heb ik gedaan. Eerst één jaar lang, elke dag, overal waar ik kwam. Ik wilde laten zien hoeveel peuken een mens in zijn leven tegen komt. Maar dat bleek al snel onhaalbaar. Het zijn er te veel en dat maakte de ernst van het probleem voor mij des te duidelijker.

Mijn activiteiten op en toen een dorpsgenoot eens riep “Kijk, daar heb je het Peukenmeisje”, had ik ook een naam. Op 5 september 2020 hoop ik mijn 200.000ste peuk op te rapen. Ik heb in kranten gestaan, ben op tv geweest, werd gehuldigd door de wethouder en sta op plek 60 van de Duurzame 100 van Trouw. Ik ben blij met alle aandacht. Niet voor mezelf, maar omdat deze milieuramp gekeerd moet worden. In een naburig winkelcentrum ben ik begonnen aan een pilot met herhaalde voorlichting bij tabaksverkooppunten, in combinatie met de actieve verkoop van peukenpockets. Maar dat is nog lang niet genoeg. Ik moet verder, dus de volgende stap zal de politiek worden, want mijn doel is een verbod op de plastic sigarettenfilter. Ik kan niet accepteren dat rokers de straat op worden gestuurd zonder dat er voorlichting wordt gegeven en alternatieven worden aangereikt. Ben je benieuwd naar mijn avonturen? Volg mij dan op Facebook of Instagram (@Het.Peukenmeisje). Wil je ook meehelpen met rapen? meld je dan aan bij mijn fb-groep: ‘De Ruimers van het Peukenmeisje‘, een inspirerende groep voor rokers en niet rokers die peuken gewoon opruimen. Want zo hoort het.’’

Help zaterdag mee! Schrijf je nu in voor de grote peukenruimactie!

On June 30 2018, my husband and I were in Scheveningen during the finish of the Volvo Ocean Race. The program this day started with a beach cleanup in the morning, hosted by ‘By the Ocean we Unite’ and ‘TrasUre Hunt’. Because we had followed the research about the plastic soup in the sea, we thought it would be useful, but also fun to participate. The first 100 meters we found nothing because the cleaning machines had just cleaned the beach. But we could not leave empty-handed, so we looked better and better. Then we started to see the plastics. Many small pieces; ship rope, fishing line, bottle caps and fishing net, but especially cigarette-butts. All that we found was collected, neatly registered and brought to the tent. There we were told a few things about litter and plastic soup. What stuck with me was the story of the cigarette-butts. Until then, I had never wondered what cigarette-butts actually are, but on the beach, I was amplified with the misery caused by cigarette butts in the environment. And then the crucial question came: “What are you going to do next year to reduce the plastic soup?” Spontaneously I said I was going to pick butts and I did. First for one year, every day, everywhere I went. I wanted to show how many cigarette-butts a person encounters during a full year. It soon turned out to be impossible to pick up every butt I came across, there are simply too many cigarette-butts on the streets. This has made the severity of the problem all the more clear to me.

My activities have been noticed and when an acquaintance yelled “Look, there you have the Butt girl”, I also had a name. On September 5th 2020 I hope to pick up my 200.000th cigarette-butt. I got interviewed, magazines and newspapers have written articles, I’ve been on National TV, I was honoured by the councillor and I am in 60th place of Trouw’s Sustainable 100. I welcome all the attention. Not for myself, but because this environmental disaster needs to be turned around. In a neighbouring shopping centre, I started a pilot with active sales of Pocketashtrays, in combination with repeated information at tobacco selling points. But that is not nearly enough. We have to move on, so the next step will be politics as my main goal is to get a ban on the plastic cigarette filters. I can’t accept that smokers are sent out into the streets without proper information and alternatives. Are you curious about my adventures? Then follow me on Facebook or Instagram (Het.Peukenmeisje). Do you also want to help? Sign up with my fb-group: ‘De ruimers van het peukenmeisje’, an inspiring group for smokers and non-smokers who pick up butts.

Recent Posts